گله دارم

من از چشمان بی رحم و

از این شبهای تنهایی

از این سردی درد اور 

از این ساعات تکراری

از این غمها

از این خشمت

از این دردی که آتش زد 

نگاهم را گله دارم

من از خیسی احساس و

من از نم های بارانی

من از چترفصاحت ها 

از افراط فراهانی 

از این بی واسطه رفتن

از اوج این پریشانی 

گله دارم

من از غمهای بی وقف و

من از شادی بی سقف

من از خشکی این مکث و

من از سرما گله دارم

من از نادانی و جهل و

ز استکبار و از فقر و

من از تاریکی و ماتم

گله دارم گله دارم

من از عشق دروغی و

ز صورت های چوبی و

از این دلهای سنگی من

گله دارم گله دارم

.................

_______________________________سانی

مادر

صدایی که از آسمان میرسد 

گمانم صدا از دل مادر است 

صدای گل سوسن از راه دور

صدای نفس های ابریشم است

چه قدر اشناست این صدای رها

چه نزدیک با قلب تنهای من

چه بی پرده و صاف و بی حاشیه

چه آرامشی میدهد خاطرم

پر از حس خوب و پر از عاشقی

چه زیباست حسش پر از سادگی

نگاهش علاج دل بیکسم

ز دستان او میرسد زندگی

چه زیباست هر لحظه از شادیش

چه زیباست این حس آزادیش

چه زیباست غنچه به خوابش برد

پیام مرا موسم شادیش

شفای وجودم ز دستان اوست

نگاه خموشم پر از یاد اوست

صدای سکوتم پر از مادر است

صدایش وجودم به وجد آورد